Dr. Jo Brown over de vier pijlers voor uitmuntende prestaties
Over
In deze aflevering spreekt dr. Greta Dalle Luche met dr. Jo Brown, een wereldwijd gerenommeerd performance-fysiotherapeut met meerdere Olympische betrokkenheden, waaronder het Jamaicaanse bobsleeteam. Dr. Brown ondersteunt atleten op het hoogste niveau en is gepassioneerd over het onderwijzen en coachen van prestaties. Dr. Brown heeft haar eigen podcast met de titel “Purpose to Perform”.
Gast
Dr Jo Brown
Sport- en performancefysiotherapeut en performancecoach bij PERFORMANCE STATE.
Links
Olympics.com - Maak kennis met dr. Jo Brown
Host
Dr Greta Dalle Luche
Scientific Lead bij Parasym
Links
Dr. Dalle Luche geeft commentaar op een nieuw tijdperk in de behandeling van hartfalen
Interview
Dr Greta Dalle Luche 0:06
Welkom bij “Nurosym in Conversation with”. Vandaag ben ik blij om dr. Jo Brown bij ons te hebben.
Dr. Jo is een wereldwijd gerenommeerd sportfysiotherapeut. Ze heeft meerdere Olympische betrokkenheden, waaronder het Jamaicaanse bobsleeteam – ik denk een van de meest recente – en het Australische beachvolleybalteam. Ze zet zich niet alleen in om atleten te ondersteunen, maar is ook zeer gepassioneerd over het onderwijzen en coachen van prestaties. En ze heeft haar eigen podcast, “Purpose to Perform”. Ik kan echt aanraden om die te beluisteren, want hij is heel goed!
Hoe gaat het vandaag met je?
Dr Jo Brown 0:49
Dank je wel dat ik er mag zijn, Greta.
Dr Greta Dalle Luche 0:51
Het is een genoegen om je hier te hebben. We zijn erg enthousiast om met een topspecialist te praten over prestatie en herstel. Ik denk dat de eerste vraag waarmee ik graag wil beginnen is: wat heeft je naar dit beroep gedreven? Of wat is het begin geweest van jouw reis richting high performance?
Dr Jo Brown 1:08
Ik denk dat ik dat als atleet zelf heb gezien. En natuurlijk, als je atleet bent, wil je altijd beter worden – jij bent zelf ook atleet geweest, zoals ik begrijp, Greta – dus je weet hoe het is om altijd beter te willen zijn. Je wordt tweede of derde en dat is niet goed genoeg.
Je wilt eerste worden. En vanuit die atletische achtergrond heb ik dat deel van die wereld en van de high-performancewereld losgelaten en ontdekt dat ik als fysiotherapeut het beste kon aansluiten bij atleten en daar de grootste impact kon hebben.
En gaandeweg realiseerde ik me dat, zelfs als de atleet fysiek in orde was, hij of zij nog steeds niet per se op hoog niveau presteerde. Dus raakte ik veel meer geïnteresseerd in coaching en het vullen van die kloof. Want zelfs als ik ze fysiek kon helpen, als ik ze mentaal niet kon helpen, kon ik ze niet geven wat ze in elk moment nodig hadden.
Dus ik heb de laatste 10 à 15 jaar echt gewerkt aan het uitbreiden van mijn vaardigheden, zodat ik hen als coach én als fysio kan ondersteunen – zowel mentaal als fysiek.
Dr Greta Dalle Luche 2:13
Ja, dat is prachtig – je hebt mijn volgende vraag al een beetje vooruitgelopen. Ik wilde vragen: je werkt met echte topatleten, en een deel is de fysieke prestatie, maar er moet ook een mentale prestatie zijn om de beste te kunnen zijn.
Wat is vandaag jouw benadering? Hoe denk je dat deze twee delen samenkomen in atleten en uiteindelijk hun prestaties vormen?
Dr Jo Brown 2:36
Er zijn zó veel verschillende antwoorden op die vraag.
Wat ik heb geleerd – en eigenlijk uitgezocht – is dat men vaak zegt dat high performers en atleten bepaalde eigenschappen, manieren en rituelen hebben.
En wat ik in mijn ervaring heb ontdekt, is dat ze inderdaad zeer vergelijkbare eigenschappen vertonen, maar dat ze zichzelf en hun leven ook op een bepaalde manier kunnen aanpassen. Het zijn dus niet alleen de gewoonten, maar de manier waarop ze hun leven leiden. En dat begint allemaal met het feit dat ze echt in zichzelf geloven en met hun mindset. Ik weet nog dat ik in de fysiokamer van de Australian Open zat en om me heen keek.
En wat ik realiseerde, was dat het verschil tussen de atleten niet lag in hun fysieke capaciteit, maar in iets anders.
En al snel werd duidelijk dat het hun mindset was. Er bestaat echt zoiets als een “champion’s mindset”. Iemand als Rafael Nadal, die 21 Grand Slams heeft gewonnen, moet zo’n kampioensmindset hebben. Dat is wat hem onderscheidt van de speler die één Grand Slam wint en waar je daarna nooit meer iets van hoort.
Dus ik ben erg gepassioneerd geraakt over het echt uitpluizen en achterhalen wat dat precies is. En ik spreek vaak over vier pijlers van performance:
De eerste pijler is je purpose en je percepties.
Dat is je denken, je doelen, je mindset, je overtuigingen, je attitude – al die dingen. Dat is de eerste pijler, het startpunt. En als je die niet hebt, kun je niet verder komen in performance. Niemand wint zonder dat hij gelooft dat hij kan winnen, simpel gezegd. Maar er is ook geen prestatie zonder actie, en die actie heeft een plan nodig.
Dus de tweede pijler is planning en processen.
Dat is je structuur, je “hoe” – hoe je dingen doet. Dat kan zijn: je dag organiseren, plannen wanneer je naar trainingen gaat, je maaltijden plannen, je herstel plannen, al dat soort zaken.
En dan heb je de derde pijler, waar ik vaak het meest bij betrokken ben, namelijk executie – je patronen en je practice.
Dat is wat je werkelijk doet en wat je werkelijk neerzet in die high-performance-momenten of high-performance-zones.
Dus op wedstrijddagen, of als je iemand bent die grote presentaties geeft, is het op die dag dat je die speech houdt: hoe voer je daadwerkelijk uit?
Heb je gewoonten en rituelen? Hoe reset je als er iets misgaat? Hoe ga je om met kleine tegenslagen gedurende de dag? Dat is wat je daadwerkelijk dóet.
En de vierde pijler zijn je mensen.
Dat is je “wie”: de mensen die jou ondersteunen, de mensen die jij beïnvloedt, maar ook de mensen van wie jij toelaat dat ze jóu beïnvloeden. En dat kan enorm krachtig zijn, omdat het je manier van denken totaal kan veranderen. En dan komen we natuurlijk weer terug bij die eerste pijler, purpose en percepties – alles grijpt in elkaar.
Bij de meeste mensen met wie ik werk, kijk ik naar die vier pijlers en probeer ik te bepalen bij welke pijler ze de meeste problemen of blokkades hebben. En wat je eigenlijk altijd ziet, is dat je toch weer bij de eerste pijler moet beginnen: purpose en percepties.
Dr Greta Dalle Luche 6:19
Ja, ik kan me je aanwezigheid voorstellen niet alleen bij één, maar bij alle vier pijlers in jouw werk. Dat is indrukwekkend.
Ik moest net ook denken aan hoe sterk de mensen om ons heen ons beïnvloeden. Maar laten we teruggaan naar die eerste pijler: geloven. Geloven in iets. Hoe belangrijk is voor jou de verbinding tussen geest en lichaam? Er zijn zoveel factoren. Wat vind jij het meest relevant?
Dr Jo Brown 6:50
Oh mijn god, er zijn zó veel factoren. Ik denk dat wat ik door de jaren heen als fysio heb gezien, is dat atleten die zich op hun gemak voelen en mij vertrouwen in mijn werk, betere resultaten behalen.
En als iemand gestrest is, zich ongemakkelijk voelt of geen goed plan heeft, dan merk ik dat juist díe mensen vaker geblesseerd raken.
Dus er is absoluut een verband tussen lichaam en geest, dat zie ik voortdurend in de praktijk. En high performance in de sport is net als in alles: menselijke lichamen zijn als raceauto’s. Hoe harder we ze pushen, hoe meer we verwachten, hoe groter de kans dat er iets misgaat – maar het gaat erom hoe we daarmee omgaan.
We zien bijvoorbeeld bij speciale eenheden, zoals de SAS-soldaten, wat het menselijk lichaam aankan en wat we kunnen overwinnen als ons lichaam onder stress of trauma staat – en de kracht van de geest om dat aan te sturen. Diezelfde kracht van de geest om prestaties te leveren, ongeacht wat er speelt. Ik heb met top-Jamaicaanse sprinters gewerkt die verschrikkelijke blessures hadden, waar ze pas achteraf over vertelden, omdat ze wisten dat ze tijdens de wedstrijd gewoon in het moment moesten blijven en hun race moesten lopen.
Dus er is zeker die connectie. Ik denk ook dat het lichaam op een bepaalde manier door de geest kan worden aangestuurd: het lichaam doet niets wat de geest het niet vertelt om te doen.
We kunnen het lichaam tot op zekere hoogte zelfs overstemmen, tot op het punt dat het echt genoeg is geweest en het systeem in een soort beschermingsmodus gaat en dingen beginnen te veranderen.
Dr Greta Dalle Luche 8:50
Ja, het is echt… zo breed. Het is eigenlijk bijna oneerlijk van mij om zo’n brede vraag te stellen, maar ik vond je antwoord heel mooi.
Ik denk dat het verschil met een auto is dat een auto eenmaal gebouwd is, en dat is het. Als je een auto op lage snelheid gebruikt, slijt hij minder en gaat hij minder snel kapot, zoals je zei. Maar met topatleten moeten we ze juist heel hard laten gaan, ze daarna laten herstellen, en dan weer hard laten gaan om die prestatie op te bouwen.
Dus ik vroeg me af: hoe belangrijk is herstel voor jou, en wat is jouw benadering van beweging versus herstel bij het opbouwen van prestaties of tijdens blessures? Ook dit is weer een brede vraag...
Dr Jo Brown 9:44
Herstel is enorm belangrijk, en ik denk dat het waarschijnlijk het meest onderschatte hulpmiddel is. Als we écht begrijpen hoe herstel en hoe het lichaam werken, kunnen we zó veel meer uit ons lichaam halen. In sommige sporten waarmee ik heb gewerkt, zoals triathlon, draait het allemaal om hoeveel kilometers je op de fiets maakt, hoe vaak je per week kunt lopen, hoeveel sessies je doet. En in de praktijk heeft het lichaam gewoon niet genoeg tijd om te herstellen.
En dan gaat de kwaliteit omlaag. Dus de prestatie wordt eigenlijk slechter. Ik denk dat we vooral in de afgelopen vijf tot tien jaar de waarde van herstel veel beter zijn gaan begrijpen, en beter zijn gaan begrijpen hoe het parasympatische en sympathische zenuwstelsel werken.
We hebben dat herstel nodig om heling mogelijk te maken. Als ik atleten heb die daarmee worstelen, leg ik ze meestal uit: als je niet voldoende rust neemt, krijg je geen herstel, en dus krijgt je lichaam niet de tijd om te genezen.
We weten dat genezing rust vereist. Zonder die rust gebeurt het gewoon niet.
Als ze blijven doorduwen, blijven ze schade veroorzaken. Maar afhankelijk van de blessure is volledige rust óók geen goed idee.
Het gaat om de juiste hoeveelheid herstel voor die specifieke blessure en die specifieke atleet. Sommige atleten kun je zien functioneren op vijf tot zeven uur slaap, terwijl anderen acht tot negen uur nodig hebben. Het is de kunst om uit te zoeken wat het beste werkt voor die atleet, geen one size fits all.
Het is echt het individualiseren van herstel. Als ik met atleten op reis ben, merk ik snel wie meer slaap nodig heeft, wie meer herstel nodig heeft.
We hebben atleten die na een wedstrijddag genoeg hebben aan compressie-/recovery boots en vijf tot zeven uur slaap om de volgende dag weer te kunnen gaan. Terwijl een andere atleet recovery boots, massages én warm-koudbaden nodig heeft.
Van buiten lijken ze hetzelfde; fysiek zou je denken dat ze identiek zijn. Maar net als bij spijsvertering: sommige mensen kunnen voedsel op bepaalde momenten minder goed verwerken.
Zo is het lichaam gewoon verschillend. Het is heel individueel.
Dr Greta Dalle Luche 12:07
Ja, dat is een geweldig antwoord.
Ik denk dat het precies is waarom we bij Parasym en met Nurosym kijken hoe we de tijd kunnen optimaliseren waarin je lichaam in “rest and digest”-stand staat, in die parasympathische toestand, en hoe we de stressinput naar je lichaam kunnen verminderen. Een beetje stress is natuurlijk gezond, maar continue of niet-passende stress kan echt problemen geven.
Wat zijn jouw favoriete vormen van herstel om voor te schrijven? Je noemde warm-koudbaden, die ook de nervus vagus stimuleren en de parasympathische activiteit bevorderen. Slaap is uiteraard superbelangrijk, ook gewoon om de hersenen af te stemmen en voor te bereiden op prestaties. Voor sommige sporten is het ontzettend belangrijk om bewegingen en technieken te visualiseren. Hoe schrijf jij herstel voor?
Dr Jo Brown 13:10
Zoals ik al zei: het is zó individueel. Ik probeer echt in gesprek te gaan met een atleet.
Wat heb je in het verleden gebruikt? Wat vind je fijn? En dan probeer ik een individueel plan uit te werken. Het kan geen standaardpakket zijn.
Ik ben absoluut een grote fan van ademhalingstechnieken en van visualisatie, zoals je zei. Ik gebruik visualisatie meestal niet als hersteltool, maar eerder ter voorbereiding op prestaties. Maar het kan heel waardevol zijn als ze een slechte race hebben gehad en moeten resetten.
Dan gebruik ik visualisatie om los te komen van die vorige race en hen voor te bereiden op de volgende. Dan verleggen we de focus van de vorige race naar de volgende.
Warm-koudbaden zijn fantastisch als je daar toegang toe hebt. Op reis in het buitenland heb ik soms creatieve oplossingen moeten bedenken – zoals grote vuilnisbakken gebruiken – om dat na te bootsen. Als sportfysio op reis is het vaak een kwestie van “out of the box” denken. En zoals ik al zei: echt proberen te achterhalen wat elke atleet nodig heeft.
Ik vind het fijn om atleten een routine, een ritueel te laten hebben. Sommige mensen eindigen hun training met stretchen, eten, een warm-koudbad, muziek en dan slapen.
Voor sommige mensen maakt muziek hen juist hyper, voor anderen kalmeert muziek hen. Sommigen hebben een playlist om tot rust te komen en een stappenplan om in hun herstel- of prestatietoestand te komen.
De meeste topsporters hebben daar echt glashelderheid over: ze weten wat voor hen het beste werkt.
Bij jonge atleten draait het wat meer om experimenteren en uitvinden wat voor hén het beste werkt. Maar het meest onderschatte herstelmiddel is slaap. Atleten echt laten begrijpen hoe krachtig slaap is – en het verschil tussen goede kwaliteit slaap en slechte kwaliteit slaap – is enorm belangrijk.
Ik ben een grote fan van het uitschakelen van alle elektronica voordat je naar bed gaat, de kamer op de juiste temperatuur, donkerte, al die dingen.
En dan is routine óók heel belangrijk. Routine is essentieel voor herstel en voor het krijgen van de juiste mindset om de volgende dag weer te gaan.
Dr Greta Dalle Luche 15:38
Het moet ontzettend fascinerend zijn om met atleten te reizen, zeker met topatleten. Wat heb jij van hen geleerd?
Dr Jo Brown 15:49
Ik heb zeker geleerd dat de pijlers van performance, zoals ik ze noem, echt uit mijn observaties zijn voortgekomen. Ik zag dat alles terug te voeren is op die eerste pijler: mindset, helderheid over doelen, routine, al die dingen en de kracht van geloof.
Een van mijn grootste krachten is denk ik dat ik hun beste prestatie kan zien en erin kan geloven. Ik heb altijd geloof gehad – zo ben ik gewoon, dat is een talent waarmee ik ben geboren. En wat de atleten mij hebben geleerd, is om te blijven geloven in mezelf en dat ik een verschil kan maken.
Dus ik heb me de laatste vijf à tien jaar echt ontwikkeld door mijn boodschap en kennis meer te gaan delen.
Daarvoor zat ik misschien meer in die high-performancebubbel, en deelde ik minder. Maar ik kom zelf ook uit die wereld en ben erin gebleven.
Dus ik voel me eigenlijk thuis in high performance. Ik leer elke dag over hoe het lichaam zich kan aanpassen, hoe we verbonden kunnen blijven met onze dierbaren als we op reis zijn, hoe we een bedrijf kunnen runnen terwijl we onderweg zijn. Een van de Jamaicaanse atletes runde bijvoorbeeld haar coachingbedrijf terwijl we op reis waren. Ze deed calls midden in de nacht en zat soms in de wasruimte om een coachingcall te doen. Dat is wat je soms moet doen.
Dus wat ik daarvan heb geleerd is: alles is mogelijk. En als je gelooft dat je iets kunt ervaren, kún je het ook daadwerkelijk ervaren. En dat je uitdagingen niet uit de weg moet gaan.
Ik heb een uitspraak die ik vaak gebruik: als je moedig genoeg bent om het onder ogen te zien, kun je het oplossen en voor altijd vliegen.
Dr Greta Dalle Luche 17:38
Dat is zo mooi.
Dr Jo Brown 17:39
Ja, dat is een van mijn favoriete uitspraken, omdat zó veel mensen uitdagingen uit de weg gaan. Maar om echt een high performer te zijn, moet je ze juist aangaan.
En wat ik ook heb geleerd, is dat je, wanneer je een uitdaging aangaat, kunt kiezen hóe je die aangaat.
Je kunt ervoor kiezen die met boosheid te ontmoeten, als dat is wat je nodig hebt. Maar je kunt er ook voor kiezen om die met vastberadenheid, met veerkracht of met liefde aan te gaan – wat er ook op je pad komt, je kunt het onder ogen zien, en jij kiest met welke emotie je dat doet.
En dat is enorm krachtig als je zegt: ik ga dit aan, en ik kies ervoor. De kracht van keuze is immens en heeft een enorm effect op geest en lichaam.
Dr Greta Dalle Luche 18:19
Heel wijze woorden van dr. Jo!
Ik vond “wat je gelooft is wat je kunt bereiken, en je moet de uitdaging instappen om daar te komen” echt prachtig. Wat is jouw favoriete onderdeel van je werk?
Dr Jo Brown 18:37
Ik houd van reizen, en ik houd van die high-performance-momenten – die Olympische finales waarin de atleet op het randje staat, iedereen gespannen is, en er zo’n ongelooflijke energie hangt. En in die momenten kan ik zelf ook op mijn best zijn.
Ik heb een soort talent om “space” vast te houden voor atleten. Dus wanneer ze op het punt staan hun Olympische finale of wat dan ook te rijden en vlak daarvoor nog even bij mij komen, geloof ik in hun beste prestatie en houd ik ruimte voor die prestatie. Dat is wanneer ik mijn beste zelf ben.
Dr Greta Dalle Luche 19:18
Prachtig. En ik wilde je eerder nog vragen: welke sport deed jij zelf toen je zei dat je als atleet hebt meegedaan?
Dr Jo Brown 19:22
Ik was zwemster.
Dr Greta Dalle Luche 19:27
Ah, dat verklaart misschien ook een beetje je keuze voor je PhD?
Dr Jo Brown 19:33
Ja, dat heeft me zeker richting de zwemsport en die wereld getrokken. Zoals bij veel mensen die uit een sport komen, is de manier waarop je eruit stapt niet altijd even mooi. Er zijn herinneringen die ik liever niet herbeleef, maar de kennis die ik heb opgedaan in de wereld van het zwemmen en surf-lifesaving heeft me wel naar mijn werk met zwemmers geleid en naar mijn PhD in het zwemmen.
En tijdens mijn PhD heb ik helaas ook veel over mezelf geleerd, omdat ik het aanvankelijk misschien niet op de juiste manier ben aangevlogen. Ik denk dat we allemaal, als we aan een PhD beginnen – jij hebt er ook één gedaan en je weet hoe het is – denken dat we de wereld gaan oplossen met ons onderzoek. En dan realiseer je je al snel dat je dat níét gaat doen.
Maar het is nog steeds een fantastische ervaring en een grote leerschool geweest.
Dr Greta Dalle Luche 20:25
Ik denk dat het altijd een bijdrage is aan de wereld, hoe groot of klein de resultaten van een PhD ook lijken. Je begint en wilt in het eerste jaar vijf artikelen publiceren en je snapt niet waarom anderen dat niet doen. Dan werk je jezelf over de kop en realiseer je je dat het tijd en methodiek vergt om tot resultaten te komen.
Het was voor mij ook een enorme leercurve. Ik ben er veel door veranderd; het was echt een levensreis.
Dr Jo Brown 20:58
Honderd procent. Ik denk dat iedereen die een PhD heeft gedaan je zal vertellen dat het hun leven heeft veranderd.
Dr Greta Dalle Luche 21:05
Een vraag die ik graag stel is: welk advies zou je geven aan een junior of recreatieve sporter die net begint? Wat is het ene advies dat je hen zou geven?
Dr Jo Brown 21:20
Oh, wauw. Dat is opnieuw een grote vraag. Ik denk dat het begint bij die percepties: zorg dat je absolute helderheid hebt over je why – je waarom. Waarom wil je goed zijn in wat je doet? Waarom wil je een high performer zijn?
Waarom wil je goed zijn? Waarom wil je wereldkampioen worden? Waar word je door gedreven, wat drijft jou? En het tweede, dat daar nauw mee samenhangt, is: weet wie je bent. Wees heel helder over wie je bent en blijf altijd authentiek.
Laat niemand je in een richting duwen waarin je iemand wordt die je niet bent. Juist door volledig jezelf te zijn, zul je op je best presteren. Dus wees trouw aan jezelf en ken je waarom.
Dr Greta Dalle Luche 22:13
Dat is goud waard, dit advies van dr. Jo. En ik denk dat dit precies is waarom het soms zo moeilijk is voor sporters. Want wanneer je begint en succes krijgt in je sport, ben je vaak nog heel jong en ken je jezelf nog niet echt. En dat proces kan de boel behoorlijk in de war sturen – het kan dingen vertragen of versnellen, afhankelijk van hoe goed je omgeving is.
Dr Jo Brown 22:35
Honderd procent.
Dr Greta Dalle Luche 22:36
Ja, het heeft mij zeker op jonge leeftijd wijzer gemaakt, zelf competitie doen, maar het heeft ook andere dingen vertraagd. Mensen die onder minder druk staan, hebben soms meer tijd om te ontdekken wie ze zijn, zonder dat er op jonge leeftijd al die druk is dat alles wat je doet op een groot podium plaatsvindt en je dat misschien nog niet goed kunt hanteren.
Dr Jo Brown 23:05
Precies. Dat is eigenlijk weer een heel nieuw gesprek op zich. Want ik denk dat als je je “why” kent en jezelf kent en trouw blijft aan jezelf, je daarmee ook allerlei extra middelen krijgt om met druk om te gaan. Je leert druk beter begrijpen en onderscheid maken tussen interne en externe druk.
En als je why niet aansluit bij de externe druk, kun je die makkelijker loslaten. Druk is een heel eigen thema – daar moeten we het nog eens apart over hebben.
Dr Greta Dalle Luche 23:33
Ja, ik zou je heel graag nog eens uitnodigen voor een andere aflevering. Maar ik weet dat je een heel drukke vrouw bent, dus ik ga je nu laten gaan en je nogmaals enorm bedanken voor je tijd en je wijsheid, Jo.
Dr Jo Brown 23:45
Dank je wel dat ik hier mocht zijn, Greta. Het was fantastisch.