Kirk Gibbs, nationaal kampioen motorcross, over prestaties en herstel
Over
In deze aflevering spreekt dr. Greta Dalle Luche met Kirk Gibbs, een professionele motorcrosser die meerdere nationale kampioenschappen heeft gewonnen. Kirk Gibbs vertelt hoe topsporters fysiologische conditionering trainen vóór wedstrijden en hoe zij herstel aanpakken in het geval van een ongeluk. Kirk Gibbs is eigenaar van TLC Recovery, een herstelcentrum dat gebruikmaakt van de voordelen van warm-koud-alternatietherapie.
Gast
Kirk Gibbs
Professioneel motorcrosser
Oprichter, TLC Recovery
Links
Host
Dr Greta Dalle Luche
Scientific Lead bij Parasym
Links
Dr Dalle Luche comments on new era of Heart Failure treatment
Interview
Dr Greta Dalle Luche 0:01
Welkom bij “Nurosym Conversation with…”. Vandaag heb ik het genoegen om hier Kirk Gibbs te hebben, professionele naam KG5, of voor vrienden: Gibbsy. Kirk is Australisch en Nieuw-Zeelands kampioen MX1 Motocross en hij is hier vandaag, omdat hij niet alleen een kampioen op de baan is, maar Kirk ook een kampioen in herstel is. En ik ben erg benieuwd om met hem te praten over zijn aanpak van training en herstel. Bedankt dat je hier bent, Kirk.
Kirk Gibbs 0:37
Dank je wel dat ik erbij mag zijn.
Dr Greta Dalle Luche 0:38
Hoe gaat het vandaag met je?
Kirk Gibbs 0:40
Ja, heel goed. Ik ben net thuisgekomen van de baan, eigenlijk. Dus ja, direct aan het werk en door in dit gesprek.
Dr Greta Dalle Luche 0:45
Sorry dat ik je herstel voor vandaag waarschijnlijk een beetje onderbreek.
Kirk Gibbs 0:51
Ja, ik probeer er nog wat tussendoor te doen, ja.
Dr Greta Dalle Luche 0:53
Ik wil graag beginnen met: wanneer ben je begonnen met motocross, en wat dreef je naar deze sport?
Kirk Gibbs 1:04
Mijn vader reed, toen hij wat jonger was, zelf ook een beetje wedstrijden. Niet heel serieus, maar hij reed wel. En ik heb een oudere broer en zus, zij zijn een tweeling en vijf jaar ouder dan ik. En voor Kerstmis, in een bepaald jaar, waren zij acht en ik was drie. Zij kregen een motorfiets.
Ik kreeg een heleboel cadeaus, maar ik liep er gewoon aan voorbij en het enige wat ik wilde, was op die motor zitten. Ja, dus vanaf dat moment reden zij me rond tot ik vijf jaar oud was. En toen kreeg ik mijn eigen motor.
En vanaf daar is het eigenlijk verdergegaan: eerst rustig beginnen, gewoon een beetje rondrijden, en dan naar de lokale club. En dan, na drie of vier jaar aan het begin, naar de staatstitels, en vanaf daar naar nationale evenementen.
Dr Greta Dalle Luche 1:57
Wauw. En als je naar de prestaties van je carrière kijkt, heb je toch wel een beetje kleinebroer-wraak genomen op je familie.
Kirk Gibbs 2:06
Ja, het is altijd grappig hoe dat gaat. Je hebt iemand naar wie je opkijkt, die ouder is, en je bent heel competitief, zeker als het om broer en zus gaat.
Ja, je hebt altijd die rivaliteit. Dat was voor mij goed, om een oudere broer te hebben. En ook al dacht ik toen niet dat hij me hielp, hij heeft me heel veel geholpen.
Dr Greta Dalle Luche 2:28
En hoe oud was je toen je je realiseerde dat je professioneel kon worden?
Kirk Gibbs 2:35
Voor mij was dat eigenlijk vrij laat. Zoals ik al zei, we namen het niet extreem serieus. We deden de Australische kampioenschappen als junior, wat tot 16 jaar is.
En ik deed het nooit echt goed, totdat misschien in mijn laatste twee jaren. Toen ik 14 was, had ik wat pech en haalde ik geen podium, maar het jaar daarna begon ik een beetje off-bike training te doen en won ik uiteindelijk twee klassen in mijn laatste jaar als junior. En als je daarna naar de senioren gaat, kun je racen tegen rijders tot wel 30 jaar oud. Dus dat was een grote sprong voor mij, en dat is eigenlijk voor iedereen zo. Het kostte me een paar jaar.
Daarna ging ik werken toen ik van school kwam. En ik denk dat het meer… niet zozeer de kant van het rijden was, maar meer het feit dat ik naar een baan ging die ik niet leuk vond, dat me extra motiveerde om meer te willen racen.
Dr Greta Dalle Luche 3:33
Er was dus geen plan B, er was gewoon racen.
Kirk Gibbs 3:37
Ja, ik was… ik was veel aan het racen, en het was lastig met het werk erbij. Maar ja, ik vond het werk niet zo leuk — of eigenlijk de baan die ik deed niet zo leuk.
Dus ben ik met mijn ouders gaan zitten en heb ze gevraagd of ze me een jaar zouden willen steunen om te proberen mijn doel te bereiken.
En dat deden ze, en ik had het geluk dat ik het dat jaar goed deed en opviel.
Dr Greta Dalle Luche 4:01
Ja, het klinkt indrukwekkend dat je zegt dat je eigenlijk een beetje “oud” was, maar je hebt het over 14, 16, en dan 18 — je bent nog steeds heel jong.
En ik wilde er nog aan toevoegen: Kirk heeft een heel interessante herstelroutine, waar we zo meteen over gaan praten. En hij is ook de eigenaar of hoofdmanager van TLC, wat een herstelruimte is, een fantastische recovery-ruimte op de Sunshine Coast in Australië. En ik vroeg me af: wanneer ben je begonnen met “herstellen”, zeg maar?
Als je een jonge atleet bent, wil je waarschijnlijk alleen maar racen, toch? Wanneer ben je begonnen met een professionele herstelplanning, en hoe vaak doe je dat?
Kirk Gibbs 4:51
Gewoon in de loop der jaren… zodra je het profniveau bereikt, heb je mensen van buitenaf die helpen: trainers, maar ook, weet je, fysio’s en dat soort mensen.
Zoals je zei, als je jong bent, train je gewoon zo hard mogelijk en zo lang mogelijk, en je denkt dat dat de beste manier is om je doel te bereiken. Maar door de jaren heen — ik doe het professioneel sinds ik 18 ben, en ik ben nu 33 — leer je door ongelukken en zo heel veel over herstel en over hoe je lichaam werkt.
En ik denk dat je gewoon echt leert wat je allemaal moet doen om alles goed te doen, niet alleen het rijden, maar alle aspecten, om zo snel mogelijk weer op de motor te kunnen zitten en zo min mogelijk tijd te verliezen.
Dr Greta Dalle Luche 6:00
Ja, en ik denk dat — zeker bij motocross, maar waarschijnlijk in alle sporten — het niet alleen gaat om het voorkomen van blessures, maar ook om het bereiken van maximale prestaties. Want motocross is extreem intens, fysiek én mentaal.
Dus ik wil je vragen: hoeveel uren train je meestal, en hoeveel uren steek je in herstel om sterker terug te komen en ook je maximale prestaties tijdens wedstrijden te leveren?
Kirk Gibbs 6:39
Ja, dat is zeker zo. Het is moeilijk en dat moet je aanpassen aan je lichaam en hoe je je voelt. Maar op dit moment is het pre-season; we zijn iets van tien dagen verwijderd van de eerste ronde van ons nationale kampioenschap, dus het is een enorme pre-season tot nu toe geweest.
Vanaf december tot nu is dit eigenlijk het zwaarste deel van ons seizoen — proberen die basis op te bouwen, zodat je zonder problemen aan het seizoen begint, zonder ondergetraind te zijn of zoiets. Op dit moment hebben we deze week vijf keer gereden.
En we zitten dan anderhalf tot twee uur per keer op de motor, terwijl de meeste races 30 minuten duren. Dus normaal doen we 30-minuten-moto’s om dat te simuleren. En op banen die vaak, weet je, met de hitte hier op de Sunshine Coast, echt zwaar zijn.
Dus onze hartslag… mijn hartslag is een beetje lager dan die van sommigen, maar ik zit meestal tussen de 160 en 180 gedurende die 30 minuten. Het is meer, niet alleen de fysieke inspanning, maar ook de adrenaline, denk ik, die onze hartslag zo hoog krijgt. Als je dat in de sportschool probeert, is het bijna onmogelijk om dat 30 minuten op een roeier vol te houden, weet je. Je zou het misschien één keer kunnen doen, maar wij doen het drie of vier keer per dag.
En dan ja, je moet natuurlijk ook ons herstel inplannen, wat actieve hersteltraining is. Bijvoorbeeld een rustig zwemrondje of een wandeling of zo. En uiteraard helpt TLC met de warme en koude baden en dat soort dingen; echt veel stretchen, ’s ochtends en ’s avonds, goed opwarmen en afkoelen. Ik denk dat we gewoon proberen elk klein 1%-vakje aan te vinken, zoals je zei, om elke dag zo goed mogelijk te zijn.
Dr Greta Dalle Luche 8:42
Dank je, en bedankt dat je de tijd hebt gevonden om met ons te praten midden in het hoogseizoen. We waarderen dat echt.
En je noemde een heleboel dingen waar ik graag over praat. Je zei bijvoorbeeld dat je je hartslag meet. Gebruik je hartslag als maatstaf voor de intensiteit van je training en de intensiteit van je herstel?
Waar let je dan op? Ik wil niet dat je geheimen weggeeft aan je concurrenten, maar misschien kun je delen wat je wél kunt delen.
Kirk Gibbs 9:18
Ja, dat is goed. Voor het rijden zelf monitoren we de hartslag niet zo veel, juist omdat hij dan al zo hoog is. Je krijgt eigenlijk altijd een hoge hartslag als je pusht. Zeker in deze periode van het jaar — zoals ik zei, we moeten zo hard mogelijk pushen om zo klaar mogelijk te zijn, dus op de motor volgen we de hartslag niet zo nauw. Ik kan hem wel zien, maar we letten er minder op.
Het is meer bij onze off-bike training dat we onze zones echt gebruiken. We hebben aan het begin van het jaar een VO2max-test gedaan, zodat we zones hebben. Dus, weet je, 1 tot en met 5, waarbij 5 het zwaarst is. Dat is zo’n 183 voor mij, mijn hartslag bij de VO2.
En dan ja, actieve hersteltraining valt in zone 1, zone 2. En we hebben, van ongeveer januari tot halverwege februari, een base zone-fase gedaan. Dus lange blokken training in zone 3, wat voor mij 130 tot 150 hartslag is. Dan doen we twee tot drie uur fietsen op de weg. En we doen twee keer per week krachttraining in de gym, en ook daar volgen we de hartslag.
Het is dus vooral off-bike. Maar het is altijd goed om te weten waar je zit, wat je rusthartslag is, zodat je, als je ziek wordt, dat ook kunt monitoren. Al die dingen kun je in de gaten houden.
Dr Greta Dalle Luche 10:56
Dus als je traint, probeer je dan zo hard mogelijk te gaan, of probeer je juist prestaties te leveren bij een lagere hartslag?
Kirk Gibbs 11:06
Ja, om je basis op te bouwen. Wij zien dat als een pyramide. De onderkant, de basis, is je algemene conditie — je lage hartslag, en dat je dat lang kunt volhouden. Dat is een heel goede basis om te hebben.
Als je over de jaren geen blessures hebt, wordt die basis steeds groter. En de hogere intensiteit zit aan de top. Dus zo zien wij het: in de eerste zes tot acht weken van onze training doen we een beetje minder intens werk op de motor, maar doen we langere sessies. Dus we doen bijvoorbeeld 40 minuten moto’s zodat we de volledige duur aankunnen, op iets lagere intensiteit — en hetzelfde met onze training.
En dan, als we zes tot acht weken van het seizoen af zitten, verhogen we de intensiteit, maken we de sessies wat korter, maar met een veel hogere hartslag. Zo behouden we nog steeds die basis, maar werken we aan de piekconditie.
Dr Greta Dalle Luche 12:10
En als je het hebt over dat de basis groter wordt, bedoel je dan dat je langer in een inspanningsstaat kunt blijven? Wat bedoel je precies met de basis vergroten?
Kirk Gibbs 12:22
Gewoon in het algemeen, in de zin van dat je fitter wordt. Je hartslag wordt lager bij dezelfde inspanning.
Je kunt het langer doen, omdat je hartslag in die zone langer comfortabel kan blijven. Je wordt meer op je gemak bij dat lagere hartslagbereik. En er zijn allerlei wetenschappelijke aspecten: een sterke basis helpt je bijvoorbeeld met jetlag en kleine dingen zoals dat. Je hartslag gaat minder omhoog als je in een vliegtuig zit, en zo.
Dus een goede basis is gewoon iets dat altijd goed is om te hebben. Want dan heb je die basis, en hoef je je later vooral te richten op die “fine tuning” om je piekconditie te bereiken.
Dr Greta Dalle Luche 13:15
En kijk je ook naar hartslagvariabiliteit?
Kirk Gibbs 13:21
Ja. We hebben in onze rijgroep — er zijn nu denk ik 10 tot 12 rijders — allemaal WHOOP, dat is een band die je om je pols draagt.
En we hebben die WHOOP vooral voor slaap, en zoals je zei, hartslagvariabiliteit en je “strain” door de dag heen, en hoeveel slaap en herstel je nodig hebt om de volgende dag weer te kunnen presteren. Dat is voor ons echt heel goed. Maar ja, we zitten allemaal in die app nu, en het is mooi om al die dingen te volgen. Je hartslagvariabiliteit is heel goed om te zien hoe je omgaat met zowel fysieke als mentale stress door de dag heen en wat je doet. En natuurlijk hebben wij grote fysieke belasting.
Dus het is erg belangrijk om dat te monitoren en te zien wat we gedurende de dag doen, om te zien hoe we herstellen voor de volgende dag.
Dr Greta Dalle Luche 14:27
Ja, het is heel interessant. Voor de kijkers: hartslagvariabiliteit is een maat voor hoeveel variatie er is in je hartslag, zodat je kunt aanpassen aan verschillende omstandigheden. En tijdens herstel wil je een lage hartslag, en je wilt dat die snel kan reageren op veranderingen in de omgeving.
Een gezond hart kan zich aanpassen aan verschillende situaties — en dat is precies wat je wilt als je van een diepe hersteltoestand (zoals goede slaap en een rustige status) naar maximale prestaties gaat in bijvoorbeeld motocross. Want er speelt enorm veel mee: kracht, mentale focus, obstakels zien, snel reageren.
En ik denk dat de hogere hartslag niet alleen door adrenaline komt, maar ook vanwege een zeer hoge ademfrequentie, dus een hoge aerobe belasting. Klopt dat?
Kirk Gibbs 15:35
Ja, absoluut. En zoals je zei, het is zo belangrijk om alle aspecten te dekken. WHOOP is nog een extra hulpmiddel om ons verantwoordelijk te houden, zeg maar. We willen niets aan het toeval overlaten of alleen maar gokken.
We proberen elk klein vakje aan te vinken, zodat we precies weten waar we staan. Je hartslagvariabiliteit is echt heel goed om in te schatten hoe je met stress omgaat, fysiek en mentaal, over de dag heen en wat je doet. En uiteraard hebben wij grote fysieke belasting.
Bij ons gaat het erom dat wij alles goed monitoren zodat we weten hoeveel herstel we nodig hebben om de volgende dag weer voluit te kunnen.
Dr Greta Dalle Luche 16:49
Ja, en ik had onlangs een stressvolle periode, en ik wilde gaan surfen — dat is mijn sport — en de golven waren behoorlijk groot.
En ik merkte dat mijn lichaam zoveel onder stress stond dat ik niet goed kon reageren op die extra stress van het surfen in grote omstandigheden. Maar ik denk dat jij echt je basis en herstel wilt opbouwen en terug wilt keren naar die rustige toestand waarin je volledige controle hebt over je extra fysieke belasting tijdens een wedstrijd.
En het is interessant dat je de warm-koud-baden noemt, want warm-koud is bekend om het parasympathische systeem te stimuleren, je lichaam in een parasympathische toestand te brengen.
En dat is ook in verband gebracht met een betere hartslagvariabiliteit, wat ook iets is wat we bij Nurosym doen. Het is hetzelfde principe dat we bij Nurosym gebruiken om hartslagvariabiliteit en prestaties te verbeteren. Ja, hoe vaak ga je in de warm-koud-baden? Ga je na zware trainingen of vóór een wedstrijd?
Kirk Gibbs 18:12
Ja, zeker. Of gewoon wanneer ik maar kan, eigenlijk. Ik bedoel, wanneer je je lichaam aan zo’n grote belasting blootstelt en zo’n hoge hartslag, dan beginnen je spieren af te breken.
Als je in die “base zone” zit, krijgen je spieren veel zuurstof en bouwen ze juist op. Dus je kunt veel van die training doen zonder dat je spierweefsel afbreekt, maar wat wij doen met die hoge hartslag kan het weefsel wel afbreken. Dus ja, in de baden gaan is iets dat ik zo vaak mogelijk probeer te doen.
Ik probeer waarschijnlijk twee tot drie keer per week te gaan, en dat dan te combineren met onze off-bike training. Op dit moment is het echt gek, omdat het pre-season is. Dus, zoals ik al zei, ik heb deze week vijf keer gereden en probeer daarnaast ook nog onze actieve hersteltraining én gym-workouts in te passen.
Dus ja, het is heel zwaar om alles erin te passen, maar je moet er de tijd voor maken. En je voelt je altijd beter als je eruit komt. Zoals je zei, de koude bak is mentaal ook heel uitdagend, vind ik. Het is echt heel goed om jezelf mentaal te kalmeren en jezelf ook aan andere vormen van stress bloot te stellen.
Niet alleen de fysieke, maar ook de mentale. Je bouwt jezelf als het ware op om met alles om te kunnen gaan.
Dr Greta Dalle Luche 19:49
Dat is een mooie invalshoek. En zoals je zei, er is zoveel te doen qua training en herstel, en je runt ook nog een bedrijf tegelijkertijd. En je hebt ook nog een privéleven.
Dus hoeveel uur slaap streef je na in deze periode van hoge prestaties?
Kirk Gibbs 20:12
Ja, dat hangt een beetje af van de workload en wat ik de volgende dag moet doen, natuurlijk. Maar ik probeer om negen uur ’s avonds in bed te liggen.
Dus van 21:00 tot 6:00. Ik ben ook een goede slaper, dus ik ben volgens mijn vrouw gemiddeld maar zo’n 20 tot 40 minuten per nacht echt wakker.
Dus ja, ik krijg meestal acht uur of meer per nacht. Het is vrij zeldzaam dat ik dat niet haal, behalve als er om een of andere reden iets gebeurt. Maar ik probeer mijn slaappatroon niet te veel te laten schommelen: ik wil heel consistent zijn, omdat het zo’n grote factor is.
Dr Greta Dalle Luche 21:05
Interessant. Ja, ik heb het idee dat ik mijn slaap een beetje heb verprutst in mijn vroege twintiger jaren, wat niet ideaal is. Maar sinds ik heb begrepen hoe belangrijk slaap is voor mijn mentale toestand en om overdag goed te functioneren, probeer ik echt acht uur of meer te halen. Het voelt alsof je meer tijd in bed doorbrengt, maar de dag juist langer lijkt. Als ik beter slaap, voelt een dag als 12 uur; als ik slecht slaap, voelt het als vijf uur waarin ik minder gedaan krijg.
Ik vroeg me af of je blessures hebt gehad in je carrière, en hoe je daarmee bent omgegaan?
Kirk Gibbs 21:51
Ja, ik heb behoorlijk veel grote blessures gehad. Ik heb beide scafoïden gebroken — dat zijn kleine botjes in je polsen. Dat is waarschijnlijk het kleinste bot in je lichaam dat de minste bloedtoevoer krijgt, en het zit net in de achterkant van je pols. En het heeft mijn bewegingsvrijheid in mijn polsen echt beperkt. Dus ik heb beide kanten gehad, allebei geopereerd.
In 2012 had ik een zware crash. Ik werd buiten bewustzijn geslagen. Een andere rijder sprong voor me langs en nam me mee in de lucht. Ik kwam verkeerd neer en de manier waarop ik landde blokkeerde mijn circulatie, eigenlijk mijn luchtweg, en ik stierf in feite op de baan. Gelukkig was er een heel goed medisch team vlakbij, omdat die sprong bekendstond om zware crashes. Dus ze reageerden heel snel, brachten me terug, maar ik was 15 minuten buiten bewustzijn. Ik moest vier maanden pauze nemen om zeker te zijn dat ik geen hersenletsel had of zoiets.
Ik heb mijn dijbeen gebroken, mijn bekken, mijn sleutelbenen. Ja, ik heb mijn voet gebroken, ongeveer zes weken geleden. Ik ben niet eens gecrasht, maar het gebeurde gewoon tijdens training.
Dr Greta Dalle Luche 23:35
Daar wilde ik eigenlijk later op terugkomen. Ik moest glimlachen bij het verhaal over je voet — niet omdat ik blij was dat je geblesseerd was, maar omdat we deze opname eigenlijk initieel gepland hadden en toen gebeurde dat.
En ik dacht: oh jee, nu ben ik hem een paar weken kwijt. En een paar weken later was je alweer terug op de baan.
Toen dacht ik echt: wauw, hij is echt de koning van herstel.
Kirk Gibbs 23:58
Ja, ik heb het toen heel serieus aangepakt. De vrouw die boven bij ons werkt, heeft een PEMF-apparaat.
Dat is heel goed om je cellen als het ware te “rebooten”, en zo, door je hele lichaam heen.
In de loop van de tijd zijn je cellen een beetje als een batterij en raken ze leeg. Dat apparaat helpt om ze weer op gang te brengen. En dan ging ik elke dag naar een hyperbare kamer.
Dr Greta Dalle Luche 24:22
Sorry, wat voor soort apparaat en wat voor soort kamer? Dat miste ik even.
Kirk Gibbs 24:28
Dus de PEMF-machine, Pulsating Electromagnetic Field, oftewel pulserend elektromagnetisch veld, wat echt helpt met je cellen en zo. Het helpt bij herstel en dat soort zaken.
Dus ik heb daar elke dag mee gewerkt, voordat ik naar de hyperbare zuurstofkamer ging. Normaal ademen we in het dagelijks leven ongeveer 20% zuurstof in, en daar zetten ze je in een drukkamer en draag je een masker waar je 95% zuurstof krijgt, wat uiteraard heel goed is voor je bloedcellen en het op gang brengen van je doorbloeding.
Dat deed ik elke dag, bijna twee weken lang. Het kostte me een klein fortuin, maar ja, het zorgde er natuurlijk voor dat ik veel sneller terug op de motor kon dan ik anders waarschijnlijk zou zijn geweest. Mijn voet was misschien nog niet 100% genezen, maar wel goed genoeg om te beginnen met wat ik moest doen.
Dr Greta Dalle Luche 25:28
Ja. Bedankt voor dit alles — het is echt heel interessant om zo’n inkijkje te krijgen in de motocrosswereld en hoe een topatleet presteert.
Ik zou graag afsluiten met een vraag aan jou: welk advies zou je geven aan een jonge motorcrosser of een hobbyrijder die zijn prestaties wil verbeteren?
Kirk Gibbs 26:02
Ik denk dat… wat ik op dit moment veel zie, is dat vaders een beetje via hun kinderen leven en soms net iets te hard pushen. En dit is echt een lange weg. Er zijn heel veel ups en downs, waarschijnlijk meer diepe dalen dan hoogtepunten in deze sport. Dus je moet het echt leuk houden. Ja.
Het is nu goed, omdat wij een grote groep rijders hebben en we hebben veel plezier samen. Dat houdt het leuk voor mij. Ik ben 33 jaar, en ik kom aan het einde van mijn carrière.
Dus je moet het nog steeds leuk houden. Ik was waarschijnlijk wat later dan de meeste kinderen. Ik werd pas prof toen ik 18, 19 was, terwijl veel jongens al op hun 16e prof worden.
Dus ik denk dat het belangrijk is om het leuk te houden totdat je op dat echt serieuze punt komt, wanneer je 16, 18 of zo bent. Dan moet je een balans vinden: je hebt het plezier, maar het wordt ook een baan. Dus ja, die balans is belangrijk.
Dr Greta Dalle Luche 27:10
Ja. Merk je dat als je plezier hebt, je beter presteert in je wedstrijden?
Kirk Gibbs 27:18
Absoluut, absoluut. Wanneer je plezier hebt in je rijden en geniet van het moment, presteer je veel beter.
Als je geen goede vibe hebt of geen positieve mindset, is het heel moeilijk en is het een heel steile helling naar beneden als je dat niet kunt omdraaien.
Dr Greta Dalle Luche 27:43
Geweldig. Bedankt, Kirk. Heel erg bedankt voor je tijd en heel veel succes voor dit seizoen.
Het was een plezier om je hier te hebben bij “Nurosym Conversation with…”. En ik hoop je snel te zien, misschien bij TLC.
Kirk Gibbs 27:59
Oké, dank je wel.
Dr Greta Dalle Luche 28:01
Dag, Kirk.